นวนิยายรักที่แฝงไปด้วยความลี้ลับ และตำนานทวยเทพในดินแดนไอยคุปต์ กลับมาตามคำเรียกร้องของแฟน ๆ อีกครั้ง หลังห่างหายจากโลกไซเบอร์ไปนานถึง 7 ปี เหยี่ยวข่าวสาวจากสำนักพิมพ์อรุณ จึงไม่พลาดคว้าตัวผู้เขียน "ภัทร์" มาบอกเล่าที่มาที่ไปของ “ธิดาแห่งเอมุน” ที่พกพาความสนุกแบบเต็มอิ่มถึง 2 เล่ม กันอย่างหมดเปลือก

ทำไมต้องเป็น "ธิดาแห่งเอมุน" ?

นอกจากความทรงจำจากเยาว์วัยที่เคยอ่านการ์ตูนคำสาปฟาโรห์ที่แสนโด่งดัง และนิยายเกี่ยวกับความรักของเจ้าหญิงเจ้าชายในดินแดนทะเลทรายแล้ว ยังอัศจรรย์ใจในอารยธรรมของอียิปต์โบราณ เราสามารถเห็นการแต่งกายของชาวพื้นเมือง ท่ามกลางซากปรักของโบราณสถานได้ทั่วไป เห็นกระทั่งการคุกเข่าทำนมาซข้างๆ หลุมทรายในหุบเขากษัตริย์ สิ่งเหล่านี้ทำให้ตัวเองคิดขึ้นมาเล่น ๆ ว่า จะเกิดอะไรขึ้นบ้างถ้าศาสนาอียิปต์โบราณกลับมาอีกครั้งจริง ๆ แล้วความสนุกจากการคิดเรื่องโน้นนี้นั้นก็แตกยอดออกมาเป็นนวนิยายลูกครึ่งกึ่งแฟนตาซีกึ่งประวัติศาสตร์เรื่องนี้ค่ะ

ชอบวิชาประวัติศาสตร์ตั้งแต่สมัยเด็กหรือเปล่า?

จำได้ว่าตอนเรียนวิชาโลกของเรา แล้วต้องเรียนเรื่องประวัติศาสตร์โลกยุคต่างๆ นั้น มีความสุขมากแค่ไหน ไม่ว่าจะเป็นอารยธรรมเมืองฮารัปปาและโมเฮนโจดาโร สุเมเรียน อารยธรรมลุ่มแม่น้ำไทกรีส-ยูเฟรติส ยังจำบทเรียนได้ถึงตอนนี้เลยนะคะ จบคาบเรียนแล้วยังไปหาหนังสือมาอ่านเพิ่มอย่างสนุกสนาน สำหรับอารยธรรมอียิปต์โบราณ เมื่ออาจารย์พูดถึงพีระมิด พูดถึงฟาโรห์ ตาของนักเรียนคนนี้ก็จะลอย นึกไปถึงพีระมิดกิซา นึกไปถึงอักษรเฮียโรกลิฟิกล่วงหน้าไปแล้ว

ค้นคว้าหลักฐานทางประวัติศาสตร์จากที่ใดบ้าง?

หนังสือทุกเล่มที่เกี่ยวกับอียิปต์ มัมมี่ เทพปกรณัมอียิปต์ ฉบับภาษาไทยตะลุยอ่านมาหมด ซึ่งส่วนตัวขอให้เครดิตเป็นพิเศษกับผลงานของอาจารย์บรรยง บุญฤทธิ์ ที่อ่านเข้าใจง่ายและให้ข้อมูลครบถ้วน นอกจากนี้เป็นหนังสือนิตยสารต่วย’ตูนและเนชั่นแนล จีโอกราฟฟิค และแหล่งอ้างอิงจากเว็บไซต์สารานุกรมเสรีวิกิพีเดีย เป็นหลัก ส่วนสำหรับเรื่องปกิณกะอื่นๆ เช่น วิถีชีวิตของผู้คนในช่วงยุคปี 1950s อาวุธในสมัยสงครามโลกครั้งที่สอง อาหารแบบอาหรับ เพลง รวมถึงความบันเทิงแขนงต่างๆ ซึ่งรวบรวมจากหลายแหล่ง ทั้งจากหนังสือ ภาพยนตร์ และอินเทอร์เน็ต ค้นกันจนหัวฟูเลยค่ะ

นิยามความรักของตัวละครเป็นอย่างไรหนอ?

คำถามนี้ยากมากค่ะ ยากกว่าสอบวิทยานิพนธ์อีกนะคะ แต่เพื่อให้ผู้อ่านเข้าใจลักษณะของตัวละครอย่างแจ่มแจ้ง จึงขอสรุปมาให้ดังนี้ค่ะ (หวังว่านิยามความรักของตัวละคนอาจโดนใจผู้อ่านหลาย ๆ คนนะคะ)

ตัวละคร	บุคลิก	นิยามรัก
คัซซาร์	ฉลาด มีความมั่นใจในตัวเองสูง ดื้อถึงขั้นดันทุรัง ช่างระแวง แต่ถ้าเชื่อใจใครแล้วก็จะเชื่อมั่นในคนคนนั้นหมดใจ	ความรักคือเหตุผลเดียวสำหรับการกระทำที่ไร้เหตุผลทั้งหมดของผู้ชายคนหนึ่ง
เนเฟอร์ไรสิส	อ่อนนอก แข็งใน คมในฝัก	ความรักคือการเลือก เลือกในสิ่งที่ถูกต้อง และเลือกในสิ่งที่สมควรจะรัก
นามอร์	เจ้าเล่ห์ กะล่อน แต่มีน้ำใจ	ความรักคือการตระหนักถึงความรักที่ตนเองได้รับ และเรียนรู้ที่จะปกป้องความรักนั้นเอาไว้
ไนลา	จงรักภักดี น้ำใจงาม คิดถึงผู้อื่นก่อนตนเอง	ความรักคืออนาคตของคนที่รัก
โอทัส	ซื่อสัตย์ จงรักภักดี จริงใจ	ความรักคือความทรงจำ ที่ไม่มีวันจางหายไปชั่วนิรันดร์
เอลมินา	เจ้าอารมณ์ เอาแต่ใจตัวเอง ตรงไปตรงมา	ความรักคือความพยายาม
เทลมิส	ฉลาดแกมโกง ปากแข็ง	ความรักคือการทำทุกอย่างเพื่อคนที่รัก โดยไม่มีข้อแม้

นิยามความรักของตัวละครแล้ว และนิยามความรักของผู้เขียนคือ...?

นิยามคำว่ารักของตัวเอง ไม่ใช่คำพูด แต่หมายถึงการกระทำที่แสดงให้เห็นว่า ดูแลซึ่งกันและกัน ยืนเคียงข้างกันทั้งในช่วงเวลาที่ร้องไห้และหัวเราะ ดังนั้นความรักจึงเป็นเรื่องของการเอาใจใส่ ให้ความสำคัญต่อกัน รู้จักที่จะให้และเรียนรู้ที่จะรับ เธออาจต้องยอมเสียสละเรื่องของฉันเรื่องของเธอ เพื่อให้เรื่องของเราสมบูรณ์ที่สุดค่ะ

แล้วเรื่องพรหมลิขิต?

ปาล์มเชื่อในพรหมลิขิตค่ะ แต่ก็ไม่คิดว่าพรหมลิขิตจะกำหนดเรื่องราวในอนาคตทั้งหมดได้ 100% เช่นเดียวกับนิยายเรื่องนี้ พรหมลิขิต (หรือปาล์มลิขิต) เป็นเพียงแค่พาให้คนกลุ่มหนึ่งมารู้จักกัน หรือกำหนดให้เกิดที่ไหน เป็นใคร แต่การตัดสินใจว่าจะดำเนินชีวิตต่อไปอย่างไรนั้น ตัวละครเองต่างหากที่เป็นผู้ตัดสินใจเลือกทางเดินของตัวเอง

กลับมาถึงที่มาที่ไปของนวนิยายเรื่องนี้ดีกว่า? จุดเริ่มต้นของ “ธิดาแห่งเอมุน” ในโลกไซเบอร์และผลตอบรับเป็นอย่างไรคะ?

ปาล์มเริ่มต้นโพสต์เรื่อง “ธิดาแห่งเอมุน” ในถนนนักเขียน เว็บไซต์พันทิป ปี 2545 ในตอนนั้นผู้อ่านต่างบอกเป็นเสียงเดียวกันว่า เห็นชื่อเรื่องแล้วต้องรีบคลิกเข้ามาดู เพราะนึกว่าจะได้อ่านนิยายอียิปต์โบราณแนวฟาโรห์ ตอนแรกได้ผู้อ่านประมาณ 5 ท่าน แล้วจากนั้นค่อยๆ เพิ่มขึ้นทีละน้อย ต้องขอบคุณผู้อ่านในถนนนักเขียนพันทิปมาก ๆ คำแนะนำต่าง ๆ ที่ได้รับจึงมีประโยชน์สำหรับมือใหม่ในการปรับปรุงผลงานมากค่ะ

แรงบันดาลใจในการสร้างสรรค์ผลงานล่ะ?

ขอให้เครดิตการ์ตูนคำสาปฟาโรห์เรื่องแรกค่ะ ที่จุดความสนใจเรื่องอียิปต์โบราณขึ้นมา หลังจากนั้นก็คือนักเขียนชั้นครูสองท่าน ที่ยึดถือเป็นแบบอย่างการวางเรื่องและการเขียน ซึ่งจากการอ่านจะเห็นว่ามีส่วนของเค้าโครงเรื่องที่คล้ายคลึงกันหลายจุด คือคุณลักษณวดีและทมยันตี จากเรื่องรัศมีจันทร์และกฤตยา กับคุณโสภาค สุวรรณ จากเรื่องฟ้าจรดทรายค่ะ

มีคำแนะนำและกำลังใจถึงนักเขียนรุ่นใหม่ ๆ บ้างมั้ยเอ่ย?

สำหรับตัวเองคงไม่กล้าแนะนำอะไรค่ะ เนื่องจากก็เป็นมือใหม่มากๆ เช่นกัน แต่มีประสบการณ์ที่อยากแบ่งปันว่า สิ่งสำคัญที่สุดสำหรับการเขียนคือการเขียนให้จบเรื่องค่ะ เพราะนอกจากตัวเองจะได้รับความภูมิใจหลังจากทำงานแสนยากเข็ญชิ้นหนึ่งสำเร็จลงแล้ว ยังหมายถึงการทำหน้าที่ผู้เขียนได้อย่างครบถ้วน แสดงความรับผิดชอบต่อผู้อ่านที่ติดตามงานค่ะ และถ้าเกิดรู้สึกละอายใจกับท่านผู้อ่าน รู้สึกว่าตัวเองหายไปนานเหลือเกิน ไม่กล้ามาสู้หน้าคนอ่าน มีคาถาแนะนำว่า มีนิยายเรื่องหนึ่งที่ผู้เขียนทู่ซี้แปะในอินเทอร์เน็ตนานถึง 7 ปี ก็ยังอุตส่าห์แปะจนจบได้ ดังนั้นแล้วหากนิยายของท่านไม่ได้สร้างตำนานไหดองเป็นมหากาพย์ขนาดนั้น ไม่มีอะไรที่ต้องอายหรอกค่ะ

แหม!! แค่คุยกับผู้เขียนยังสนุกขนาดนี้ แล้วถ้าลองหยิบมาอ่านจริง ๆ จะสนุกขนาดไหน เหยี่ยวข่าวสาวจากสำนักพิมพ์อรุณจึงอยากให้เพื่อน ๆ ลองพลิกนวนิยาย “ธิดาแห่งเอมุน” มาอ่านดูนะคะ รับประกันได้ว่าต้องตื่นเต้นและสนุกจนวางไม่ลงเชียวค่ะ